Powiatowy Zespół Szkół w Chojnowie

Zofia Łabuz

Chojnów, Dolnośląskie, Edycja III

O sobie

Pracuje jako pedagog w Powiatowym Zespole Szkół w Chojnowie oraz w Stowarzyszeniu Pomocy Uczniom Powiatowego Zespołu Szkół w Chojnowie „Wsparcie”, jest wolontariuszką w Stowarzyzeniu Rodzin Katolickich Diecezji Legnickiej. Pomaga młodzieży w rozwijaniu własnych zainteresowań, zajmuje się edukacją.

„Moje doświadczenia z bycia w programie Liderzy PAFW.
Gdy zgłosiłam się do programu miałam świadomość jak mało potrafię i miałam marzenia. Wymyśliłam sobie, że tam są ludzie, którzy już wszystko wiedzą i dużo w swoim życiu osiągnęli. Moim pierwszym wrażeniem, gdy zobaczyłam Marysię i Michała było zdziwienie, byłam zaskoczona ich młodym wiekiem. Pomyślałam, że z pewnością mnie odrzucą, gdyż do nich nie pasuję. Pomyliłam się, zakwalifikowałam się i bardzo się z tego cieszę. Okazało się również, że pomimo młodego wieku mają potrzebną mi wiedzę i doświadczenie. Na początku bardzo bałam się planowania i małej ścieżki rozwoju. Nie chciałam zawieść i nie wywiązać się z zobowiązań. W programie Liderzy PAFW nauczyłam się planować. Może wydać się to dziwne, ale nigdy niczego nie planowałam w swoim życiu. Raczej dopasowywałam się do istniejącej sytuacji. Udział w programie pokazał mi jak ważną i inspirującą rolę może odegrać planowanie.
W moim życiu poprzez udział w programie bardzo dużo się zmieniło, zdobyłam nowe doświadczenia, umiejętności, poznałam wspaniałych ludzi, od których wiele się nauczyłam. Wyjazdy na warsztaty, spotkania z ciekawymi ludźmi, zadania stawiane przez koordynatorów programu, praca z tutorem, konieczność planowania, spowodowały zmiany w sposobie mojego patrzenia na organizację i na moją w niej rolę. Poczułam się liderem, jestem bardziej świadoma swoich możliwości jak również ograniczeń. Nauczyłam się dystansu, wciąż odchodzę od roli „siłaczki”, a staram się angażować zespół, przekazywać to, czego się nauczyłam. Program Liderzy PAFW dał mi szansę spojrzenia na pracę w organizacji poprzez moje osobiste potrzeby oraz zadbania o własny rozwój. Wcześniej patrzyłam na pracę społeczną jako na coś, co ja mogę ofiarować „komuś”, a w szczególności młodzieży, z którą działam. Obecnie zauważam również siebie, jako osobę, o którą warto zadbać. Ważna jest teraz dla mnie moja osobista satysfakcja z pracy społecznej.”

Skip to content